Kada sportisti obuku zelene dresove, oni šalju poruku Srbiji…

Foto: Twitter

Pojavljivanje crnogorskog rukometnog tima u zelenim dresovima i pod zelenom zastavom, umesto uobičajenih crvenih, na utakmici sa Srbijom na rukometnom Evropskom prvenstvu u Gracu, u situaciji podignutih tenzija između dve zemlje i najslabiji poznavaoci istorije Crne Gore bi lako ocenili kao političku provokaciju.

Jer, zelena boja je boja crnogorskih separatista, “zelenaša” iz perioda posle Prvog svetskog rata i povezuje se sa Komitskim pokretom, koji se, na čelu s Krstom Zrnov Popovićem, u tzv. Božićnoj pobuni, borio protiv odluka, koje je donela podgorička skupština u novembru 1918. godine, o ujedinjenju Srbije i Crne Gore u jednu državu, pod dinastijom Karadordević.

Ime su dobili po boji predizbornog letka, na kom su bila imena kandidata poverenika za izbor poslanika Podgoričke skupštine.

Božićna pobuna, započeta u januaru 1919. godine, kada su “zelenaši” opkolili Cetinje, bila je, prema delu istoričara, zapravo srpsko-srpski sukob, odnosno sukob pristalica dve dinastije – Karađorđevića i Petrovića.

Ni sami “zelenaši”, međutim, zabeleženo je, nisu bili jedinstveni.

Dok su jedni hteli uspostavljanje nezavisne Kraljevine Crne Gore, drugi su bili za uslovljeni ulazak u zajedničku državu, ali su se pritom i jedini i drugi izjašnjavali kao Srbi.

Pristalice uslovnog jugoslovenskog ujedinjenja „zelenaši“, podstaknuti, kako smatraju istoričari, od Kraljevine Italije, pokušali su da preuzmu vlast u Crnoj Gori, poraženi su u Božičnoj pobuni za samo par dana.

Tragični građanski sukob crnogorskih „zelenaša“, pristalica uslovnog ujedinjenja i većinskih „bjelaša“, koji su 1918. godine bili za bezuslovno ujedinjenje Crne Gore sa Srbijom, omiljena je tema koju danas potenciraju crnogorske vlasti.

Danas, međutim, ne postoje jednoznačne ocene, uvidi i tumačenja, šta se zaista na međunarodnom planu, kao ni u samoj Crnoj Gori, zbivalo nakon Podgoričke skupštine.

Tako neki sukob „bjelaša“ i „zelenaša“ karakterišu kao klasičnu invaziju Italije, drugi kao tragičan unutargrađanski sukob, politički suprotstavljenih Crnogoraca, dok je omiljena istorijska verzija vlasti u Podgorici, da se zapravo radilo o ustanku ugnjetavanog crnogorskog naroda protiv „srpske okupacije“.

Ne postoje precizni podaci o broju učesnika Božićne pobune i variraju od hiljadu do oko tri hiljade, ali nema neslaganja oko činjenice da je pobuna ugušena za samo nekoliko dana, te da je glavni organizator, Jovan S. Plamenac, dan pre izbijanja pobune, preko Skadra i Medove, prebegao za Italiju.

Aktuelna crnogorska vlast, tu trodnevnu Božićnu pobunu 1919. godine, želi da prikaže kao krucijalni događaj, pri čemu se odmetnici tretiraju kao Crnogorci, koji se hrabro bore protiv srpskog okupatora.

Taj istorijski događaj, vlast u Crnoj Gori sada vidi kao slobodarsku pobunu, koja je, kako je na prošlogodišnjem obeležavanju rekao Milo Ðukanović, nastavljena antifašizmom iz 1941. godine i okončana novom nezavisnošću Crne Gore i njenom članstvu u NATO.

Sudeći i prema izjavama nekih crnogorskih istoričara poput, recimo, Novaka Adžića, koji je u jednom od svojih tekstova obznanio da je i Sekula Drljević, inače, crnogorski pravnik, političar i teoretičar, bio Srbin do 4. jula 1937. godine, jasno je da su “bjelaši i zelenaši, komunisti i monarhisti, i komiti i antikomiti bili u nacionalnom smislu Srbi“.

Izvor Tanjug
Ostavite odgovor

Vaša email adresa neće biti vidljiva.

fuck idols real milf rides stepson.
porn videos