Godišnjica: Najljepša i najtragičnija sarajevska ljubavna priča za vrijeme rata u BiH…

Za mimikrijske multietničare, koji novinski i politikantski nariču nad njihovom užasnom sudbinom, Admira i Boško su, u stvarnosti, potpuno neprikladni kao simbol, pa čak i štetni…

“Najiskrenije su one suze koje lijemo sami nad sobom”.
/Vilijem Šekspir/

Tog 18. maja 1993. godine, na Vrbanja mostu, u centru grada, stradali su djevojka i mladić, koji više nisu mogli da opstanu zajedno, ali suštinski, taj dan je tempus mortis, odnosno čas smrti, istinski multietničkog Sarajeva.

Njihovi “neoprostivi grijesi” za ratno i današnje kvazimultietničko Sarajevo, su fakti da su napuštali grad tokom rata i da su odlazili preko Grbavice, koju su držale srpske snage.

I to je jedini razlog, zbog kog Admira Ismić i Boško Brkić do danas nemaju značajniji spomenik, mada je njihova ljudska priča mogla biti primjer multietničnosti, koja je zaista vladala u predratnom Sarajevu.

Mladi par, Srbin i muslimanka, pokušali su 18. maja 1993. godine da napuste grad i odu za svojom sudbinom gdje žele.

Mada je dogovoreno da će biti propušteni, na nekoliko desetina metara prije prelaska na Grbavicu, centralno sarajevsko naselje, koje su držale snage Vojske Republike Srpske, Boško i Admira su ubijeni.

Danima su ležali blizu Vrbanja mosta, koji je bio na samoj gradskoj liniji razdvajanja zaraćenih strana. Sahranjeni su kasnije u srpskom dijelu grada, a nakon rata, njihovi posmrtni ostaci su, prema želji Admirinih roditelja, preneti u Sarajevo.

Sarajevski mediji su godinama, po uhodanoj matrici, optuživali srpske snage. Čak su i roditelje nesrećne djevojke obmanuli, da se ubica zna i da je to “agresorski potpis”.

Prije nekoliko godina, iz srca muslimanskih obavještajno-propagandnih ratnih krugova, posvjedočeno je da je metke ispalio pripadnik “Ševa”, snaga koje su pravile diverzije i izazivale masakre i ubistva, kako bi održavale ratne tenzije.

Od tog časa, nesrećni mladi par, Boško i Admira, prestaju biti zanimljivi sarajevskim medijima i njihova sudbina seli se sa većih novinskih stubaca, na privatne “Fejsbuk” stranice i manje tiražne novine. A kada ih i pomenu, svakog 18. maja, uglavnom se upadljivo izbjegava cijeli kontekst.

Tragična priča o užasnoj smrti to dvoje mladih, na nekadašnjem Vrbanja mostu, svodi se na besmisleno preganjanje o tome ko ih je ubio /mada je jedan od najviđenijih pripadnika “Ševa” službeno priznao učešće u ubistvu/, a upadljivo se izbjegava pominjanje lokacije prelaska /tadašnje Srpsko Sarajevo/.

Stvar je jasna – mimikrijska multietničnost poslijeratnog Sarajeva, čiji sastav danas u procentu od gotovo 90 odsto, čine pripadnici samo jednog naroda, stvara mimikrijski žal za nesrećnim zaljubljenim parom, jer je simbol “multietničkog grada”.

U isto vrijeme, ta ista verbalna, a suštinski nepostojeća multietničnost, ni u ludilu ne želi da Admiru i Boška uzme za svoje simbole, jer se svim svojim monoetničkim bićem protivi svemu što su bili i što su htjeli da budu, Boško Brkić i Admira Ismić.

Za mimikrijske multietničare, koji novinski i politikantski nariču nad njihovom užasnom sudbinom, Admira i Boško su, u stvarnosti, potpuno neprikladni kao simbol, pa čak i štetni. I po pitanju prošlosti i kada se ima u vidu sadašnjost.

Boško i Admira su, suprotno tome, bježali iz grada, u kom nisu mogli da opstanu zajedno. I još su išli preko ratne linije sa srpske strane, a ne nekim uhodanim linijama ratnih vlasti u Sarajevu.

Ukratko i direktno rečeno – retorički multietničari i propagandisti, koji žive na staroj slavi grada Sarajeva, ne žele ni u ludilu da im simboli budu baš multietničari, poput ovog mladića i djevojke. Oni su im trebali, samo dok su mogli biti pridodati spisku “agresorskih zločina”.

Kada je postalo jasno da su ih ubili pripadnici jedinice potčinjene vrhu ratne vlasti u Sarajevu – Boško i Admira su prestali biti simboli grada i postali jedna vrsta balasta, koji mediji u Sarajevu pomenu jednom godišnje i zaborave u naredna 364 dana.

Ima mnogo primjera mimikrijske i lažne, ali politički i propagandno opšteprihvaćene multietničnosti današnjeg “šehera”, ali primjer /zlo/upotrebe Boška i Admire, jedan je od najočiglednijih.

Ako se držimo pravog značenja simbola, onda se može reći, da je multietničko Sarajevo izdahnulo baš na mjestu njihove pogibije, u centru Sarajeva, u maju 1993. godine, u pokušaju napuštanja ili bijega, kako već hoćete to da nazovete, iz grada u kom za njih dvoje, različitih nacionalnih i vjerskih korijena, više nije bilo mjesta.

U to doba, da se ne zaboravi, jedan od glavnih arhitekata nove kulture muslimanskog vrha, Džemaludin Latić, javno je nazivao djecu iz nacionalo mješovitih brakova – “kopiladima”. Takvih “kopiladi” je u Sarajevu bilo mnogo i mnoga od njih su svojim radom i životom obilježili prošlost tog grada.

Otuda, 18. maj simbolično označava prelazak Sarajeva u mimikrijsku multietničnost i propagandnu perverziju, u kojoj ništa nije kako izgleda.

Izvor SRNA

Ostavite odgovor

Vaša email adresa neće biti vidljiva.